Stu Ungar (ur. 8 sierpnia 1953 w Nowym Jorku, zm. 22 lutego 1998 w Las Vegas) to być może największa legenda pokera, człowiek przez wielu obwołany największym graczem w historii.

Ungar urodził się w rodzinie żydowskiej i dorastał w Lower East Side na Manhattanie. Po śmierci ojca Stu, w wieku 18 lat, zaczął się na poważnie zajmować hazardem. Ungar stał się członkiem rodziny gangsterskiej, a grę umożliwił mu Viktor Romano - gangster, który znał kilka języków  i był obdarzony pamięcią pozwalającą mu podczas pobytu w więzieniu nauczyć się na pamięć całego słownika. Ungar był wyjątkowo nielubiany za głośną krytykę swych rywali, lecz miał nad sobą parasol ochronny w postaci protekcji Romano. Jako młody zawodnik nosił przydomki „Karate Kid” - bo grał wyjątkowo odważnie i „The Kid” - gdyż był mikrej postury.

Ungar w wieku 10 lat wygrał lokalny turniej w gin rummy (remik gin). W 1976 roku mówiono o nim jako o jednym z najlepszych graczy w Nowym Jorku. W końcu został uznany najlepszym graczem gin rummy w historii i nikt nie chciał grać z nim. Podobna sytuacja miała miejsce po przeprowadzce Stu do Las Vegas. Był tak dobry, iż proszono go, by przestał grać, bowiem wielu zawodników zagroziło, iż po prostu przestaną do kasyn przychodzić.

W 1980 roku Stu wziął udział w World Series of Poker (WSOP), gdyż miał ochotę zagrać o większe stawki. 7 lat później w jednym z wywiadów Ungar przyznał, iż po raz pierwszy zagrał wtedy w Texas Hold'em. Chudy pokerzysta wygrał Main Event, pokonując legendarnego Doyle'a Brunsona. Został najmłodszym czempionem w historii, w 1989 roku odebrał mu ten tytuł Phil Hellmuth. W 1981 roku „The Kid” obronił tytuł wygrywając z Perrym Greenem.

Ungar miał IQ geniusza i fotograficzną pamięć, co pozwalało mu być mistrzem w grze w blackjacka. I znów powtórzyła się historia: „Karate Kid” był tak dobry w blackjacka, że nie pozwalano mu w niego grać. Jednak w 1982 roku został oskarżony, iż oszukiwał grając w te grę w Atlantic City. Ungar zaprzeczył tym oskarżeniom. Wygrał proces, lecz jak się później zwierzył, był nim tak wycieńczony, że nie mógł wygrać następnych WSOP.

Następne lata przyniosły Ungarowi rozwód i uzależnienie od narkotyków. Do gry wrócił w 1997 roku, dzięki czemu zyskał nową ksywę - „The Comeback Kid”. Otrzymał pożyczkę od przyjaciela, Billa Baxtera, i zagrał w Main Event. Mimo tego, iż nie stawiano na Stu, ten wygrywa motywowany chęcią odniesienia sukcesu dla swojej córki.

Wielką wygraną trwoni na narkotyki i w zakładach sportowych. W 1998 roku Baxter znów proponuje pożyczkę Ungarowi, ten jednak - ze względu na nałóg - nie jest w stanie grać. Stu chowa się przed opinią publiczną, żyje w hotelach. I właśnie w jednym z nich, w Oasis Motel w Las Vegas, zostaje znaleziony martwy. Wieloletnie uzależnienie od narkotyków sprawiło, iż nie wytrzymało serce „The Kida”.

Tak skończyło się życie najbarwniejszej postaci w historii pokera, Stu Ungara, który zarobił przy pokerowym stoliku podobno 30 000 000$. W 2003 roku miała miejsce premiera filmu „High Roller: The Stu Ungar Story” wyreżyserowanego przez A.W. Vidmera. Główną rolę zagrał Michael Imperioli.

Huckleberry Seed urodził się 15 stycznia 1969 roku. Dorastał w Corvallis w Montanie, gdzie ukończył Corvallis High School. W 1987 roku był członkiem drużyny koszykarskiej Montana All-State. Mimo tego, iż Huck mierzy 2,01 cm, nie związał on swej przyszłości z koszykówką. Seed studiował inżynierię elektroniczną w California Institute of Technology. W 1989 roku wziął urlop dziekański i nigdy nie wrócił do college'u. Seed często ma opinię groźnej osoby, gdyż mierzy ponad dwa metry i bardzo rzadko odzywa się podczas gry. Słynie z tego, iż lubi się zakładać. Kiedyś założył się z innym pokerzystą, Philem Sellmuthem, o to, że stanie w oceanie po ramiona w wodzie i będzie tak tkwił przez 18 godzin. Wytrzymał 3 i przegrał 50 000$. Inna wersja jest taka, iż Seed miał pływać w oceanie przez 24 godziny, a stawką było jedyne 10 000$.

W 1996 roku Seed wygrał w World Series of Poker (WSOP) Main Event i zgarnia nagrodę 1 000 000$. Trzy lata później dociera do finału, lecz przegrywa z Noelem Furlongiem. W 2007 roku kończy Main Event na 73 miejscu wśród 6358 graczy.

W tym roku Huck wygrał NBC Heads-UpoPoker Championship, zgarniając główną nagrodę - 500 000$. Szacuje się, iż Seed zarobił do tej pory 4 600 000$. Ma na koncie 4 bransoletki WSOP.

Gdy Huck nie bierze udziału w turniejach, gra w pokera online oraz w kasynach. Swą małomowność tłumaczy stwierdzeniem, iż woli przemawiać swą grą.

Phil Hellmuth (ur. 16 lipca 1964 w Madison w Stanach Zjednoczonych) to najbardziej utytułowany pokerzysta w historii, mogący pochwalić się 11 bransoletkami WSOP.

W 1989 roku 24-letni Hellmuth został najmłodszym w historii zwycięzcą Main Event, pokonując dwukrotnego mistrza, Johnny'ego Chana. Dopiero w 2008 roku wygrał młodszy pokerzysta, 22-letni Peter Eastgate. W 2006 roku wygrał 10 bransoletkę, czym zrównał się z Doyle'em Bunsonem i Johnnym Chanem. Rok później wyszedł na prowadzenie - z 11 trofeami. We WSOP wygrał do tej pory 6 019 630$.

Nigdy nie udało mu się wygrać World Poker Tour (WPT). Zdobył za to mistrzostwo w Late Night Poker. Wygrywał również  w Poker After Dark, w tym turnieju Hellmuth występuje także jako komentator. W turniejach live wygrał już 10 700 000$, co daje mu III miejsce na All Time Money List, za Jamie'em Goldem i Danielem Negreanu.

Hellmuth nakręcił kilka filmów instruktażowych, m.in. „Ultimate White To Black Belt Course” i „Phil Hellmuth's Million Dollar Poker Secrets”. Napisał wiele artykułów dla „Cardplayera”. Napisał kilka książek -  na poły autobiograficznych, na poły będących poradnikami pokerowymi. Był też współtwórca bardzo popularnej gry stworzonej dla telefonów komórkowych.

Hellmuth znany jest z tego, iż nie umie przegrywać i zdarza mu się obrażać przeciwników. W 200roku przybył na WSOP samochodem wyścigowym swego sponsora UltimaBet. eskortowanym przez 11 modelek (tyle bransoletek zdobył Phil). Hellmuth rozbił swój samochód, ale w końcu przybył na Main Event.

Ten wybitny pokerzysta z jednej strony jest świetnym biznesmenem i potrafi robić wokół siebie wrzawę niczym największe postaci popkultury, z drugiej - ceni życie rodzinne: ma żonę oraz dwóch synów.

Ihsan (Sam) "Sammy" Farha (ur. 1959 w Bejrucie, Liban). Farha jako nastolatek uciekł z ogarniętego wojną domową Libanu do Stanów Zjednoczonych. Osiedlił się w Wichicie i wstąpił na University of Kansas. Skończył studia menadżerskie i przeniósł się do Houston. Tam zaczął grać w pokera, wygrał parę tysięcy dolarów, rzucił pracę w wyuczonym zawodzie i całkowicie poświęcił się grze.

W 2003 roku zakończył WSOP na II miejscu, za Chrisem Moneymakerem. W rewanżu, zorganizowanym kilka miesięcy później przez PokerStars, Sammy pokonał Moneymakera. Również w 2005 Farha zakończył WSOP na wysokiej pozycji.

Jego styl gry określany jest jako agresywny i nieprzewidywalny, Farha stara się przewidzieć ruchy przeciwnika i pokierować grę według własnego planu. Sammy bardzo dba o wygląd. Jeden z dziennikarzy stacji tv ESPN powiedział: - Sammy wygląda naprawdę super... Po śmierci chciałbym powrócić jako Sam Farha.”

Farha pracuje nad książką roboczo zatytułowaną „Luck is Not Enough” (szczęście to za mało), reality show o pokerze oraz grą wideo. W 2007 roku pojawił się gościnnie w filmie „Lucky You”. Jest mentorem bardzo obiecującego pokerzysty,  George'a Abdallaha.

Bill Baxter (ur. 1940 w Auguście w stanie Georgia) to amerykański pokerzysta, który w 2006 roku trafił do Poker Hall of Fame.

Jak wielu pokerzystów z jego pokolenia, William E. Baxter jr zaczynał od bilarda. Dzięki niemu w wieku 16 lat zaoszczędził 5000$, a mając 18, mógł poświęcić się w pubach swojej nowej miłości - pokerowi. W 1975 Baxter poleciał na miesiąc miodowy na Hawaje. Wracając, zahaczył o Las Vegas, gdzie jego żona mieszkała w hotelach, a on przez 9 miesięcy zarabiał na życie grą w pokera. Wtedy poznał takie legendy jak Puggy Pearson, Doyle Brunson i Stu Ungar, z którym bardzo się zaprzyjaźnił i któremu później pożyczył pieniądze w jednym z turniejów WSOP.

Baxter wygrał 7 bransoletek WSOP, co dało mu szóste miejsce w historii, za Erikiem Seidlem (8),  Johnnym Mossem (9), Johnny Chanem (10), Doyle'em Brunsonem (10) i Philem Hellmuthem (11). Wszystkie bransoletki zdobył grając w lowball poker, czyli taką odmianę gry, w której słabe układy kart wygrywają pule. Do końca 2008 roku wygrał w turniejach 2 100 000$.

Pozycję Baxtera jako jednego z najsłynniejszych i najbardziej wpływowych ugruntował proces William E. Baxter jr kontra Stany Zjednoczone Ameryki. Sędzia uznał, że wygrane w pokera powinny zostać zaklasyfikowane jako „dochody z pracy”, mimo że wcześniej były klasyfikowane jako „dochody niepochodzące z pracy zarobkowej” podlegające 70-procentowemu opodatkowaniu.